یاد و خاطره شهدای پاکسازی میادین مین در خرداد ماه گرامی باد...شهیدبهزاد پرنوتین(تاریخ شهادت21 خرداد 85)،شهیدان مهدی بیات،علی کیانی (تاریخ شهادت26خرداد 88) شهیدناصر حمیری (تاریخ شهادت30خرداد88)شهیدان حجت اله جوانمرد و احمدکریم نیا (تاریخ شهادت5خرداد90)شهیدان سید حمید پورمند و غلامحسین تنگستانی(تاریخ شهادت9 خرداد90)شهیدفریدون خانی (تاریخ شهادت18 خرداد90)شهید انشاالله دارابی(تاریخ شهادت31 خرداد91).......یادشان گرامی و روحشان شاد شهدای پاکسازی میادین مین ایران
شهید ابوذر محمدی


برچسب‌ها: شهدای پاکسازی میادین مین ایران, شهید ابوذر محمدی
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 8:17 توسط بهنام صادقی |

شهید آرام پیروزی

از مین روبهای کورد که در جریان پاکسازی میادین مین مریوان در تاریخ 13/8/91 به شهادت رسید.


برچسب‌ها: شهدای پاکسازی میادین مین ایران, شهید آرام پیروزی
+ نوشته شده در پنجشنبه ششم فروردین ۱۳۹۴ساعت 20:21 توسط بهنام صادقی |

شهید مسعود فرضیایی،شهید کارگر،جانباز مریوند،جانباز انسانی،نقیب زاده

 


برچسب‌ها: شهید مسعود فرضیایی, شهید کارگر, جانباز مریوند, جانباز انسانی, نقیب زاده
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم اسفند ۱۳۹۳ساعت 10:14 توسط بهنام صادقی |

اشاره: شهید جعفر نامبردار، جوان 23 ساله‌ای که در میدان‌های مین مریوان و در روز عید غدیر خلعت شهادت پوشید؛ جوان رعنایی بود که به شهادت مادر داغدارش حتی لحظه‌ای دست از انجام واجباتش نکشید. در خردسالی پا به پای پدر در مراسمات و فعالیت‌های مذهبی شرکت کرد و در این راه استوار ماند؛ اما پدر و مادر او، در آستانه میوه دادن درختی که جوانی‌شان را بپایش ریخته بودند؛ شاهد بودند که چگونه فرزند برومندشان از میدان‌های مین پر کشید.

متن زیر حاصل گفت‌وگوی خبرنگار حماسه و جهاد دفاع پرس با مادر شهید جعفر نامبردار است هر چند که در خلال این گفت‌وگو خاطره‌ آن ایام باعث سکوت‌های بی‌شمار و تألم خاطر این مادر داغدیده شد:

ساکن کرمانشاه در تاریخ 13 فروردین 68 به دنیا آمد. در تاریخ 13 هشت 91 روز عید غدیر که در روز شنبه بود که به همراه 5 نفر دیگر در مریوان به شهادت رسید. از همان بچگی اهل نماز و روزه بود. در حالی که بچه‌های هم سن و سال او در کوچه‌ها بازی می‌کردند اما جعفر به همراه پدرش به مسجد می‌رفت. با همه‌ی بچه‌ها فرق داشت. از 8 یا 9 سالگی روزه‌هایش را شروع کرده بود. روزه یا نماز قضا نداشت. صبح‌ها بعد از نماز دعای عهد می‌خواند. نماز شبش همیشه برقرار بود. گاهی اوقات که دیروقت به خانه می‌رسیدیم با آنکه بسیار خسته بود نماز شبش ترک نمی‌شد. می‌گفتم که الان خسته‌ای بخواب. می‌گفت مادر مگر می‌شود که نماز شب نخواند و خوابید؟


برچسب‌ها: شهدای پاکسازی میادین مین ایران, شهید جعفر نامبردار
ادامه مطلب
+ نوشته شده در پنجشنبه دوم بهمن ۱۳۹۳ساعت 11:37 توسط بهنام صادقی |

اشاره: شهید ریاض نصرالهی پدر تنها دختری که هنوز بی‌قرار لحظه‌های نبودن بابایش است، از همان راست‌قامتانی است که پاکسازی میدان‌های آلوده به مین در مناطق مرزی را پیشه خود ساخت و علی‌رغم امکان داشتن کسب و کار دیگری وارد این میدان‌ها شد و عاقبت در 26 مهرماه 1390 از منطقه مرزی چیلات دهلران پر کشید و آسمانی شد.

همسر این شهید والامقام در گفت‌وگو با خبرگزاری دفاع مقدس، بخش‌هایی از زندگی این همسر فداکار را با بیانی شیوا مرور کرد:

ریاض متولد 10 خرداد 1351 و اصالتا اهل دهلران بود. با همه سختی‌هایی که در زمان جنگ به خاطر وجود حملات دشمن وجود داشت؛ زندگی به آرامی جریان داشت. خود ریاض بچه‌ کاری و پرتلاشی بود. چند مدت در همان شهرستان دهلران در اداره مخابرات کار کرد اما دید که این کارها با روحیه او سازگاری ندارد. دلش جای دیگری گیر بود. به ناچار به تهران آمد و به شغل آزاد پرداخت. اما باز هم نتوانست دوام بیاورد و عاقبت به شهر خودمان، دهلران نقل مکان کرد. این دوران مصادف با زمانی که من یک دوره هنری را در یکی از مراکز ارشاد در دهلران شروع کرده بودم و اصلا در حال و هوای خودم بود. رفت‌وآمدهای من روال منظم خودش را طی می‌کرد و من سرم به کار خودم گرم بود؛ اما گویا شهید ریاض در هر باری که من از کوچه آنها رد می‌شدم مرا زیر نظر می‌گرفت.


برچسب‌ها: مصاحبه با خانواده شهید ریاض نصرالهی
ادامه مطلب
+ نوشته شده در جمعه پنجم دی ۱۳۹۳ساعت 20:27 توسط بهنام صادقی |

اشاره: شهید کاظم ملکی یکی از رهروان همان قافله پر رمز و راز شهیدانی است که کار در میدان‌های مین را منبع کسب رزق حلال برای خانواده خویش کرده بود. مرد سخت‌کوش و جهادگری که با وجود داشتن زن و فرزند، کمر به خنثی‌سازی مین‌هایی بسته بود که یادگار روزهای خونین دفاع مقدس و دشمنان بعثی است.

لایق شهادت بود و عاشق این راه/ روز آخر همه چیز را جا گذاشت

شهید کاظم ملکی با همه علاقه‌ای که به زندگی و خانواده‌اش داشت عاقبت در صبح روز 27 تیرماه 1390 از منطقه مرزی آبزیادی در مهران، بال در بال ملائک گشود و آسمانی شد. متن پیش‌رو حاصل گفت‌وگو خبرگزاری دفاع مقدس با همسر این شهید والامقام است:

تولد مرد میدان‌های مین

در اول مهر 1354 در مهران به دنیا آمد و اصالتا هم اهل مهران بود. با همه مشکلاتی که جنگ و دوران دفاع مقدس برای اهالی این مناطق مرزی درست کرده بود؛ خانواده‌اش در همینجا ماندند. از همان دوران کودکی بسیار انسان سخت‌کوش و پرتلاشی بود و در هر کاری که می‌خواست انجام دهد رضای خداوند را مدنظر قرار می‌داد. با اینکه در خانواده پرجمعیتی بود اما تمامی بچه‌ها یاد گرفته ‌بودند که روی پای خودشان بایستند و کاظم از این بابت روحیه بالا و مقاومی داشت. در خانواده‌ای که اکثریت آنها افراد بسیار سخت‌کوش و جهادگری هستند.

نزدیک دوسال بود که با هم ازدواج کرده بودیم و عقدمان در سال 87 با هم بسته شد. از همان اول هم دوست‌ داشت که در خدمت نظام و انقلاب باشد. همیشه می‌گفت که می‌خواهم در این مسیر شهید بشوم و این که برای این انقلاب کاری کرده باشم؛ اعتقاد داشت چون در زمان جنگ آنچنان که باید مانند باقی شهدا در این مسیر قدم برنداشته است و فرصت خدمت‌رسانی نداشته است باید بیشتر در خدمت مردم این مناطق باشد.

جهادگر عرصه‌های خطر

مدت تقریبا زیادی را در سپاه به صورت قراردادی کار کرد و به عنوان راننده به کار گرفته شد اما علاقه‌ بیشترش به میدان‌های مین او را به این وادی کشاند.از همان موقع هم تصمیمش را گرفت. با آموزش‌هایی که از قبل دیده بود وارد این عرصه شد و در همین راه نیز ماند. از سپاه استعفا داد و وارد میدان‌های مین شد. این آغاز روزهایی بود که عاقبت در 27 تیرماه 90 به شهادت رسید.

ابتدای وارد شدنش به این کار بسیار سخت بود برایم که با این موضوع کنار بیایم و بعدها که علاقه‌اش را دیدم خودم هم رضایت دادم. از آنجایی که با اشتیاق وارد این میدان شده بود و در این کار قرار داشت من هم عاقبت دل به رضایت او دادم و در کنارش ماندم. همیشه می‌گفتم با بچه‌ای که داریم بسیار سخت است که بتوان تحمل کرد اما این شور و اشتیاق را که می‌دیدم نارضایتی را کنار می‌گذاشتم.

نزدیک 5 سال در شرکت‌های مختلف مین‌زدایی کار کرد و در تمام این مدت آنچه را که می‌توانست انجام داد. سه سال قبل از زندگی‌ مشترکمان را در این شرکت‌ها سر کرده بود و از آنجایی که به شغل ثابتش تبدیل شده بود؛ در دوسال آخر زندگی‌مان نیز همان کار را دنبال کرد.

بسیار مرد مهربانى بود و زندگی را بسیار دوست داشت. محبتش به من و فرزندم در بهترین سطح بود. در راه آسایش ما از هیچ کوششی دریغ نمی‌کرد و هیچ‌گاه نشد که از او دلگیر شوم و یا در زندگی مشترکمان روی همدیگر بایستیم. خدا را شاکرم به آن چیزی که می‌خواست رسید و شهادت نصیبش شد و به لقا معبود پیوست. همیشه از خدا می‌خواست که ادامه دهنده راه شهدا باشد.

راهی که باید رفت

همان شب قبل از شهادتش یک قطعه عکسی را به منزل آورد و در حالی که آن را به من نشان می‌داد گفت که می‌خواهم این عکس را برای اعلامیه چاپ کنید. با ناراحتی زیاد گفتم که این حرف را نزن. خدا نکند که اتفاقی برای تو بیافتد. گفت که من آگاه شده‌ام و به من الهام شده است که این راه برگشتی ندارد و می‌دانم که همین امروز فردا اتفاقی برای من می‌افتد.

عکس را از دستش گرفتم و در ویترین خانه قرار دادم. وسایل شخصی‌اش مانند حلقه ازدواج و یا ساعتش را که همیشه با خودش می‌برد؛ در منزل جا گذاشت. طوری که انگار خودش می‌دانست اتفاقی که برای او خواهد افتاد یقینی و صددرصد است.

فردا صبح خبر دادند که مجروح شده است و متاسفانه حال وخیمی دارد. آماده‌ شدیم تا به بیمارستان مهران برویم. با صحبت‌هایی که دیشب با من کرده بود و عکسی را که به من داده بود؛ در طی راه به درستی فهمیده بودم که دیگر امیدی با بازگشتش نیست.

به بیمارستان که رسیدیم دیدیم که تمام دوستان و رفقایش جمع بودند. هنوز صبح زود بود و دوستانش در منطقه مشغول به کار نشده بودند. کاظم گفته بود که تا بساط صبحانه را پهن کنند من نگاهی به منطقه می‌اندازم و میآیم. همینکه وارد منطقه شده بود با اینکه تجربه بسیار بالایی در ورود به میدان‌های مین داشت، پایش به روی یک مین ضدنفر رفته و این حادثه افتاده بود.

شدت انفجار به حدی بود که کاظم در دم به شهادت رسیده بود. این حادثه باعث شد که کاظم به همه آن آرزویی که همان قرار گرفتن در مسیر شهادت بود برسد و خدا را شاکریم که در این راه ثابت‌قدم ماند و به خواسته‌اش رسید؛ هرچند که با رفتن کاظم غم غریبی هنوز بر دلهایمان سنگینی می‌کند.


برچسب‌ها: مصاحبه با خانواده شهید کاظم ملکی, شهدای پاکسازی میادین مین
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم آذر ۱۳۹۳ساعت 14:9 توسط بهنام صادقی |

جانباز میادین مین : بیژن بیارس

عکس :پایگاه خبری سیاهکل

 

بیژن بیارس


برچسب‌ها: بیژن بیارس, شهدا و ایثارگران پاکسازی میادین مین
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم آذر ۱۳۹۳ساعت 7:50 توسط بهنام صادقی |

اشاره: شهید احمد سالاری از دلاورمردان پاکسازی میدان‌های آلوده به مین بود که در 19 اسفند 1388 با انفجار مین ضد نفر در دهلران به عهدی که با خودش بسته بود وفا کرد و بال در بال ملائک گشود. کسی که عاشق و شیفته میدان‌های مین بود و تا زمانی که در قامت یک استاد پاکسازی میدان‌های مین فعالیت می‌کرد؛ لحظه‌ای در مسیرش درنگ نکرد و پایدار ماند. متن پیش‌رو حاصل گفت‌وگوی دفاع پرس با همسر و همراه همیشگیشهید احمد سالاری است:

تولد یک دلاور

احمد در اول مهر 1353 در شهرک عدالت دزفول به دنیا آمد. پسر دایی‌ام بود. خودش علاقه داشت که در این مسیر باشد. علی‌رغم آنکه می‌توانست دنبال شغل دیگری برود ولی این نحوه کار کردن را می‌پسندید.

یکی از دایی‌های احمد مدت بسیاری را در این کار تجربه کرده بود. زمانی که در رابطه با جنگ و مسایلی از این دست با او صحبت می‌کرد ابراز علاقه می‌کرد که وارد میدان مین شود. بنا به توصیه دایی‌اش که سال‌ها در میدان مین کارآزموده و خبره شده بود دوره محدودی را دید و در مهران مشغول به کار شد. دوره آموزشی خودش را در مهران شروع کرد. این زمان چهار سال قبل از شهادت احمد بود و در سال 84 برای خنثی‌سازی مین اعزام شد. علاقه‌ی عجیبی داشت که به میدان مین برود.

انگار گمشده‌اش همانجا بود. هر چقدر هم که اصرار می‌کردیم و دلمان برایش می‌سوخت فایده‌ای نداشت. اوایل هم که به سبب خطرناک بودن کار مین‌زدایی می‌گفتیم این کار را ترک کند؛ می‌گفت ببینم که کار چگونه پیش‌ می‌رود. ولی وقتی رفت گفت که اینجا رو دوست دارم و به نحوی  گمشده‌ام را همانجا پیدا کرده‌ام.

دایی‌اش در این کار کاملا خبره بود و استاد. هر وقت که نگران حال احمد می‌شدم به او سفارش می‌کردم که مراقبش باشد. احمد را اول به خدا و بعد به دایی‌اش سپرده بودم. او هم مرا دلداری می‌داد که زیاد نگران نباش. اینجا همه چی رو به راه است و آرام. لباس ضد مین داریم و وسایل امنیتی. از خودمان هم مراقبت می‌کنیم. اما حتی خود دایی‌اش نمی‌دانست که روزی احمد مانند ده‌ها نفر دیگر که در این میدان‌ها سر به خاک گذاشتند و به شهادت رسیدند؛ شهید می‌شود.

دخترم در زمان شهادتش دو سال و چهار ماهه بود. خیلی علاقه و محبتش به بچه‌ها زیاد بود و همین‌طور بچه‌ها به پدرشان بسیار وابسته بودند.

جز من کسی نیست

اصرار ما تا زمانی که فایده داشت و فکر می‌کردیم موثر باشد؛ ادامه داشت. وقتی اصرار به نرفتنش می‌کردم می‌گفت: «اگر من اقدام نکنم و یا دیگری همتی نداشته باشد که در این راه بگذارد پس چه کسی باید مین‌ها را خنثی کند. می‌گفت باید رفت و دید که چه خبری است در میدان‌های مین و باید دید که سالیانه‌ چه تعداد کشته و زخمی می‌دهد.»

بعد از آنکه قلب مناطق آلوده به مین در مناطق مهران تمام شد قصد کرده بود که 1 ماه به کوشک اهواز برود. در پایان یک ماه ماموریتی که در آنجا هم با مین‌های ضد نفر و ضدتانک دست و پنجه نرم کرده بود و وقتی که قرار بود به خانه برگردد، شهید شد.

مهران نقطه عروج‌

 مهران، دهلران و کوشک اهواز جاهایی بود که احمد به ماموریت می‌رفت. همان مواقع هم مسئول پروژه می‌گفت که احمد خیلی در کارش منظم و مرتب است. از ساعت پنج صبح احمد جلوتر از همه آماده می‌شد و خودش را به میدان مین می‌رساند.خیلی شوخ طب بود و آن طور که می‌گفتند از خوابگاه تا میدان مین سر به سر بچه‌ها می‌گذاشت. همان روز شهادتش احمد یک کلمه هم حرف نزد. دوستانش می‌گفتند که بچه‌ها مراقب بودند یک وقت اتفاقی برایش نیافتد. ناگهان صدای انفجاری که به هوا برخاست همه را متوجه خودش گرفت. احمد به شهادت رسیده بود.

یک چیز عجیب بود این بود که حدود یک ماه قبل از شهادت احمد حتی راه رفتنش هم عوض شده بود. با خودم می گفتم چرا قدم‌هایش را اینطور بر می‌دارد از در حیاط تا سرکوچه فقط به قدم بر داشتنش نگاه می‌کردم.از همان رفتار و سلوکش می‌شد فهمید که احمد از این دنیا بریده است و اصلا  دل کنده بود از این دنیا. داخل ماه رمضان در فصل تابستان و گرمای اهواز احمد روزه‌اش را می‌گرفت و من تشنگی احمد را از پشت تلفن احساس می‌کردم.

شیفته رهبری

علاقه خاصی به مقام معظم رهبری داشت و واقعا ایشان را دوست داشت. تحمل دیدن اهانت به حضرت آقا را نداشت و اگر کسی چیزی می‌گفت خیلی به او بر می‌خورد و اذیت می‌شد و نمی‌توانست تحمل کند. در اتفاقات سال88 خیلی اذیت شد و می‌گفت من ساکت نمی‌مانم که این بی‌ادبی‌ها اتفاق بیافتد.

از اهواز با من تماس گرفتند. در ابتدای صحبتشان برای اینکه کم کم مرا در جریان امور بگذارند؛ گفتند که بر اثر انفجار مین پاهای احمد قطع شده است. بعد هر چه تماس گرفتم با موبایل احمد جواب نداد. گفتم خدا بزرگ است حتی به همین اندازه که فقط سایه احمد بالای سرم باشد کافی است. تا اینکه به طور کامل فهمیدم که احمد از دست رفته است ولی بازم هم باورم نمی‌شد.

منبع : خبرگزاری دفاع مقدس

با تشکر از مهدی سلطانی


برچسب‌ها: مصاحبه با همسر شهید احمد سالاری
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم آذر ۱۳۹۳ساعت 13:0 توسط بهنام صادقی |

مطالب قدیمی‌تر